18 april 2018

BBQ tosti


Ik ben dol op alle mogelijke tosti's. Altijd lekker... waarschijnlijk is het de combinatie van gesmolten kaas met het krokante brood. Geregeld probeer ik nieuwe variaties uit en soms ontdek ik een pareltje. Zo ontstond dus ook deze BBQ tosti. 


Ik gebruikte de BBQ sauce van Santa Maria, die kreeg ik eens in een foodybox en blijft een topper hier in huis. Als hij op is komt hij ook weer direct op het boodschappenlijstje. 

Afbeeldingsresultaat voor santa maria bbq sauce

Recept BBQ Tosti

1 persoon

1 broodje (ik had een driehoeks ciabatta)
2 eetlepels BBQ sauce Kentucky Wishkey van Santa Maria
1 ui
3 of 4 plakken ontbijtspek
1 of 2 plakken kaas
tosti ijzer of contactgrill

Verwarm de grill of het ijzer, zet deze niet te hoog zodat je tosti niet verbrand en de binnenkant ook goed heet zal worden. 
Rooster in een droge koekenpan de ontbijtspek tot hij mooi bruin en krokant is. 
Snijd de ui in ringen en bak deze in een beetje olie zacht en gaar. 
Halveer het broodje en besmeer beide kanten met de BBQ sauce


Beleg de onderste helft met de gebakken uien, verdeel daaroverheen de gebakken ontbijtspek en de plak kaas.


Bak de tosti bruin en krokant tot de kaas goed gesmolten is. 


Eet smakelijk!

Ik vind tosti's altijd lekker met wat tomatenketchup. Toen ik een avond alleen moest eten smulde ik dit op terwijl ik voor Netflix hing. Maar uiteraard kan je dit ook gewoon als lunch eten of met meerdere mensen ;).


16 april 2018

Leef, geniet, lach


Wat is het enorm belangrijk om te genieten! 
Te lachen!
Dat kan alleen maar als je leeft

Terugblikje

Toen ik bijna 1,5 jaar geleden tot stilstand kwam door mijn bekken/rugproblemen vergat ik na een tijd hoe dat moest. Op foto's uit die periode kan ik aan mezelf zien dat ik niet echt lach. Het genieten van het leven en daarbij lachen leek ik wel verleerd. Ik had ook echt het gevoel dat ik niet meer kon genieten. Kon me ook niet voorstellen dat ik nog heel erg van het leven kon gaan genieten met een rug die altijd zeer deed. Hoe hard alle lieve mensen van mijn revalidatiekliniek ook riepen dat dat echt zo was.. Ik kon het niet geloven en moest het echt zelf gaan ervaren. 

Tijdens mijn revalidatie gingen we op vakantie naar Oostenrijk. Wat had ik een zin in die vakantie, maar tegelijk lag er een grijze sluier overheen.... "want die rug/bekken".... Hopeloos voelde het. Maar op de goede moed van mijn lief gingen we weg en we zouden het wel zien. We zouden er even lekker uit zijn en in ieder geval onze geliefde bergen weerzien. 

Leef

Wat daar gebeurde voelde voor mij als een wonder. Want na een week ontdekte ik dat ik leefde. Ja natuurlijk leefde ik daarvoor ook al, maar dat voelde meer alsof ik ademde en mijn dingen deed. Daar kwam ik weer tot leven. Mijn hart begon weer sneller te kloppen, mijn hart deed vreugdedansjes in mijn borst.... Ik leefde weer... want ik kon weer oprecht lachen en genieten. Daar voelde ik wat ik al die tijd gemist had.... LEVEN.... GENIETEN.... LACHEN.... door de vakantie ervaarde en voelde ik echt tot in iedere vezel van mijn bestaan dat ik kon genieten van het leven. Uiteraard deed mijn rug nog steeds pijn en waren de klachten niet weg. Maar mentaal kreeg ik daar zo'n enorme boost... Dat die vakantie voor altijd in mijn geheugen gegrift staat. Die vakantie heeft mij laten voelen dat  ik kan genieten van het leven ondanks mijn rugpijn. Misschien heeft dat genieten wel een andere vorm en intensiteit, maar het kan weer. Sinds die tijd is dat gevoel niet weg geweest! Daar dank ik God voor, want Hij heeft het mij laten voelen, daar zo ver weg en hoog in de bergen.  

Foto

Voor een samenwerking met Fotofabriek, mocht ik een foto op hout laten afdrukken. Super leuk, maar wat kies je nou uit voor foto. We hebben in huis al foto's van ons als gezin. Dus ik wilde een foto met daarop iets wat voor ons belangrijk is. Al snel kwamen we samen op die life chancing vakantie. Want dat betekend voor ons beide veel. Het vertegenwoordig het begin van ons nieuwe leven waarbij mijn pijnlijke rug een onderdeel van het leven is, maar ons niet beperkt in het genieten. 

Om deze herinnering levend te houden door middel van een foto gingen we op zoek naar "DE" foto. Deze werd het... 


Deze foto namen we dus in Oostenrijk. Omdat we het gebied al kende, wisten we dat deze wandeling voor mij geschikt zou zijn. Grotendeels vlak om een groot stuwmeer heen. We zouden halverwege pauzeren, in de rugzak zaten een kleed, genoeg lekkers en een boek. We zouden daar neerploffen in het gras en de jongens laten spelen in het water. Zo ging het ook. We hebben daar heel de middag door gebracht en zo intens genoten. Het was nog vroeg in onze vakantie, maar ik denk dat deze dag voor mij het kantelpunt was. Reden genoeg om dit plaatje te laten afdrukken.

Fotofabriek.nl

Ik werkte al eerder samen met Fotofabriek.nl toen liet ik jullie het fotoboek zien wat ik gemaakt had. Bij hun kan je op heel veel dingen laten afdrukken. Zo dus ook op hout. Voor het afdrukken op hout heb je meerdere opties. Wij hebben die van ons laten afdrukken op hout uit 1 stuk, je kan er ook voor kiezen om diverse latjes hout als achtergrond te gebruiken. Doordat je op hout afdrukt lijkt de foto meer structuur te hebben en dat geeft een leuk effect. Onze foto is liggend afgedrukt op het formaat 20x30, maar zo'n beetje alle formaten zijn mogelijk. Ook is er een mogelijkheid om af te laten drukken om tegeltjes, kurk, plexiglas en aluminium. Mogelijkheden genoeg dus! Ik ben erg tevreden over de kwaliteit van het fotoboek, maar nu ook van mijn wanddecoratie en hun snelle service.


De foto heeft een mooi plekje in huis gevonden, voorlopig mag hij op het plankje staan bij het tekstbord en schuin erboven een moderne originele klok uit het Zwarte Woud. 

~de foto in deze post werd gesponsord door de Fotofabriek.nl~

13 april 2018

Drukte en veranderingen bij Uit Mijn Keukentje...


Al eerder schreef ik hier over dat er achter de schermen nogal wat dingen aan het veranderen zijn. Het is voor mij persoonlijk erg druk, met nieuw werk en nog steeds een sollicitatie verplichting. Naast dat nieuwe werk, is er ook nog een huishouden, een gezin, vrije tijd en ook nog steeds mijn chronische rugpijn... 

Vrije tijd

Iets wat ik altijd genoeg gehad heb omdat ik 14 uur in de week werkte. Daarnaast ben ik de afgelopen 1,5 jaar grotendeels ziek thuis geweest en had ik naast mijn ziek zijn heeel veel vrije tijd. Dus ik kon knutselen, lezen, afspreken met vriendinnen. Wat ook binnen mijn vrije tijd viel was koken voor mijn blog. Ik hield wel eens een kookweek en verzon ik wel 10 nieuwe recepten en kookte die in 1 week. Om ze vervolgens op de foto te zetten en uit te werken. Jullie snappen wel dat er steeds meer tijd in mijn blog ging zitten. Langzaam maar zeker verschoof mijn blog van complete foodblog naar een meer lifestyle blog. Iets wat me heel goed beviel. Alle jaren heb ik 5 of 6 keer in de week gepost en dat vond ik heerlijk. De afgelopen maanden zit dit veel meer op mijn nek en begint het te voelen als een moeten.

Bloggen is een hobby

Nu is bloggen mijn hobby en verdien ik er geen cent mee. Dus het moet wel leuk blijven. Om het leuk te houden voor mezelf ben ik dus steeds meer over lifestyle en ons leven gaan schrijven. Heerlijk. Ik merk steeds meer dat het koken nog steeds mijn hart heeft, maar ik eigenlijk wel zo'n beetje alles verzonnen heb wat ik wil verzinnen. Mijn blog heet Uit Mijn Keukentje en heb ik ooit opgezet om jullie mee te laten kijken wat er uit mijn keukentje komt. Ooit heb ik dus ook besloten dat ik alleen maar kook/blog over wat wij dus eten en koken. Het voelt op het moment alsof mijn opties op zijn. Als je mijn blog al langer volgt zal je bv opvallen dat ik weinig vis recepten online heb staan, nog minder asperge gerechten en om over sushi achtige zaken maar te zwijgen. Dit is voor mij compleet logisch, want dit eten we weinig tot niet en komt dus ook niet uit mijn keukentje gerold. 
Voor mijn gevoel heb ik dus zo'n beetje alles gekookt wat er te koken valt binnen de smaken van ons gezin. En dat is helemaal oke. Ik heb een blog vol met mooie recepten, maar de drang in mij om er nog meer te maken is een beetje weg. Dus ik heb besloten dat van mezelf ook niet meer zo te hoeven. Ik mag daar ontspannen mee omgaan. Gelukkig hou ik van afwisselingen en probeer ik vaak nieuwe dingen. Dus er zullen heus nog wel recepten voorbij blijven komen. Maar niet meer zoveel in de week. 

Van 5x naar 3x in de week

Vroeger werkte ik een maand vooruit. Dat kon omdat ik dus kookweken hield en dan een berg recepten op voorraad had. Ik sta minder in de keuken omdat dit lichamelijk nog een uitdaging blijft en ook is de drang zoals hierboven beschreven afgenomen. Dat maakt dat ik minder "voorraad" heb in mijn blog artikelen en dus niet meer een maand vooruit kan werken. Sterker nog .... soms schrijf ik de dag van tevoren mijn blogs nog. Helemaal niet erg, ook wel weer erg leuk. Maar als je dan 5 of 6 dagen content wil plaatsen is dat in combinatie met 20 uur werken in de week gewoon teveel. Dus ik besloot van de week mijn streven los te laten. Vanaf nu kan je nog 3x in de week een blog van mijn hand verwachten. Ik zeg bewust van mijn hand. Want de gastblogs verzorgd door de vaste gastbloggers en de eenmalige gastbloggers komen nog wel extra online. Maar dat zal per week verschillen. Op maandag, woensdag en vrijdag zullen er blogs van mij online komen. Wat er in de toekomst gaat gebeuren weet niemand, dus pin me niet vast op die 3x of die dagen.... Dit maakt dat ik naast mijn hobby bloggen ook nog tijd over hou voor dat kopje thee bij een vriendin of lekker creatief bezig zijn... 

Bedankt

Gelijk maar even gebruik maken van deze blog...want ik wil jullie lieve blog lezers bedanken! Ik geniet van jullie interesse, meedenken en meeleven! Dat maakt voor mij bloggen het allerleukst!





Onderwerpen...

Omdat ik steeds meer over andere onderwerpen schrijf ben ik ook heel erg benieuwd naar jullie mening. Wat zou jij graag lezen voor artikelen op mijn blog. Over welke onderwerpen moet ik volgens jou eens schrijven, laat ze achter als reactie of stuur me een mailtje!


10 april 2018

Gastblog Evelyn: Nurse office

Vandaag weer een gastblog voor jullie vanuit Zuid-Oost Azie... Evelyn schrijft over haar avondturen als zuster in de nurse office. Zij en haar gezin zijn uitgezonden naar Zuidoost-Azie om daar te werken voor Wycliffe Bijbelvertalers. Wat ze daar precies doen en hoe hun leven eruit ziet, daar blogt ze over. Mocht je vragen hebben? Ben je nieuwsgierig naar hun werk? Of hoe ze leven? Laat de vragen als reactie achter en zo voorzie je Evelyn van nieuw blogmateriaal!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nurse office

Op dit moment zit ik in de ‘nurse office’ te bedenken waarover ik wil schrijven. De ‘nurse office’ is echter een onbekend begrip in Nederland. Op Nederlandse scholen ga je met een schaafwond naar de conciërge of de pleinwacht; hij of zij plakt er wel even een pleister op. Maar onze kinderen zitten op een internationale school met een Amerikaans lessysteem; en binnen die schoolcultuur ga je naar de ‘nurse office,’ ofwel de schoolzuster, als je je ziek voelt of een pleister nodig hebt. 

Van verpleegkundig assistent naar schoolzuster

Omdat ik 8 jaar in het ziekenhuis heb gewerkt als verpleegkundig assistent, was ik snel één van de (vrijwillige) schoolzusters geworden. Wanneer je vrijwilligerswerk doet op school, krijg je korting op het schoolgeld en dat is mooi meegenomen! Maar wat ik het allermooiste vind, is ik dat ik als schoolzuster 10 uur per week op school nauw betrokken ben bij het leven van alle vier mijn dochters (ze gaan hier allemaal school omdat deze school onderwijs biedt van 5 jaar tot 18 jaar).


Wat doe je als nurse?

Het werk als schoolzuster kent vele facetten. Je plakt ontzettend veel pleisters, koelt zwellingen, en heel af en toe stuur je iemand door naar het ziekenhuis voor een hechting. En je vogelt de vele soorten buikpijn uit: ‘ik heb geen zin in school’-buikpijn, ‘ik heb last van spanning voor mijn toets’-buikpijn, en ook buikpijn voorafgaand aan blindedarmontsteking heb ik weleens meegemaakt. Ook psychische klachten zijn onderdeel van onze zorg; we willen een veilige plek zijn alle kinderen, van kleuters tot tieners. Dat we hier schoolzusters hebben is geen overbodige luxe omdat we in een tropisch land wonen; er zijn hier toch meer gezondheidsrisico’s en onbekende ziektes dan in Nederland. Zo hebben we ook te maken met (besmettelijke) ziektes zoals dengue fever (knokkelkoorts).  

Maar als een rode draad loopt door alle zorg het dienstbaar zijn aan God centraal. En we bidden regelmatig vóór de zieke en mét de zieke, want we vertrouwen op Hem als onze Geneesheer. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Wil je meer informatie? Dan kan je kijken op hun site www.familieopmissie.nlDe toegangscode is 2559. 

Omdat Evelyn en haar gezin leven van giften geef ik jullie graag een linkje zodat jullie hun evt kunnen steunen. Veel kleine beetjes, maken een groot beetje... Doneren? Kan via deze link

9 april 2018

Kaneel spiraal broodjes


Kaneelbroodjes zijn een graag geziene gast in de brooddozen van de heren hier thuis. Het heeft wat weg van bolussen, maar zijn minder plakkerig en hebben een uitgesprokenere kaneel smaak. Tja... lijken ze er echt op dan? Nee niet echt, maar goed even voor jullie beeld en smaakvorming ;). 


Zulke broodjes zijn natuurlijk niet het toppunt van gezondheid, maar dat hoeft voor mij ook niet voor zo'n traktaat. Ze krijgen ze niet iedere dag mee en zijn een uitzondering. Zo hou je het leuk en is de lunch steeds een verrassing. De mannen vinden ook geregeld een boxje rauwkost, extra fruit of een gekookt ei in hun broodtrommel. 


Uiteraard zijn zulke broodjes ook erg lekker voor bij een lunch of brunch, als je eens wat anders wil maken. Je kan ze goed invriezen en later weer eventjes opbakken in een warme oven. 


Recept Kaneel spiraal broodjes


750 gram bloem
400 gram water
10 gram gist
8 gram zout

Voor de vulling:
100 gram bruine basterdsuiker
2 eetlepels kaneel

Kneed met de hand of in een kneedmachine van alle ingredienten in een kwartier een soepel deeg. 
Zet het deeg warm en afgedekt weg, laat het zo een uur rijzen. 
Als je met je vinger in het deeg prikt en er blijft een gat achter, dan is het genoeg gerezen.
Verwarm de oven voor op 200 graden. 
Rol de het deeg uit tot een grote langwerpige lap van ongeveer 1,5 cm dik.
Roer de basterdsuiker en de kaneel door elkaar heen en verdeel de kaneelmix over het deeg uit.


Rol het deeg deeg losjes op tot een brede rol. 
Snijd er plakken vanaf van ongeveer 2-3 cm. 
Zet de op de snijkant op een bakplaat met daarop bakpapier.



Bak de broodjes goudbruin en gaar in 15-20 minuten in het midden van de oven. 

Laat ze afkoelen op een rooster. 



7 april 2018

Tulpentijd.... *photoblog

Tulpen ik vind ze super leuk! Zeker nu de periode is aangebroken staat er geregeld een bosje op tafel. Witte blijven favoriet :). Bloemen blijven fotogeniek en zet ze graag op de foto. 








Genieten jullie ook zo van de tulpentijd?

6 april 2018

Gastblog Aletta: Moestuinieren

Vandaag een gastblog van Aletta. Een lieve dame die ik leerde kennen via Instagram toen we nog veel bezig waren met moestuinieren. We kwamen weer aan de praat en wat bleek... Aletta is met een leuk project bezig. Hieronder vertel ze zelf waar ze mee bezig is!
____________________________________

Op een regenachtige avond klets ik na een veel te lange tijd weer eens bij met Ilse, via Instagram. Over kids, werk, bloggen en andere dingen die ons bezighouden. Voor het eerst deel ik dat ik de afgelopen maanden mijn vrije uurtjes heb gestoken in het bedenken en opzetten van een online moestuincursus voor beginnende tuiniers. Ilse was meteen nieuwsgierig en belangstellend en nodigde mij uit een gastblog te schrijven. Hartelijk dank voor de uitnodiging, Ilse! 


Waarom een online cursus? 
Ik koester al jaren de droom om van mijn hobby mijn werk te maken. Of, nou ja, in ieder geval een beetje bij te verdienen met dat waar ik écht van houd en waar ik goed in ben. En dat is moestuinieren. 

Al enkele jaren houd ik een blog en een instagram bij over mijn moestuinavonturen en hoe beter de blog ging lopen, hoe meer commerciële mogelijkheden zich voordeden. Denk aan stukjes schrijven over moestuinieren in ruil voor tuinproducten en het reviewen van producten. Ik dacht dat dit een goede stap was richting het bijverdienen met mijn hobby, zoals vele bloggers doen. 

Maar al snel kreeg ik het gevoel dat ik niet alleen een review of een stukje tekst moest afleveren maar dat het commerciële circus ook gepaard ging met het inleveren van een stukje authenticiteit. Ik kreeg het gevoel dat ik een stukje identiteit  of authenticiteit moest verkopen in ruil voor, zeg, een snoeischaar van 50 euro. 

Ik werd er samenvattend niet echt een blijere blogger van, in tegenstelling tot wat ik had verwacht of gehoopt. Bovendien kon ik op een gegeven moment geen (snoei)scharen en andere tuinspullen meer zien! Een aanzienlijk deel van mijn “gratis” tuinspul heb ik weggegeven of verloot via Instagram. 

Deze keerzijde van blogsucces had ik niet echt verwacht en het liet me een beetje vertwijfeld achter. Hoe nu verder? 

Tot ik via via over iemand hoorde die haar geld verdiende met een online cursus. Wat een goed idee! Mijn fulltime baan maakt dat ik relatief weinig tijd heb om offline workshops of cursussen te geven maar online, dat is een ander verhaal. 



Wat heb je gemaakt? 
Ik heb een online cursus gemaakt waarin ik mijn moestuinexpertise deel. Het doel van de cursus is dat beginnende tuiniers al in hun eerste tuinjaar een indrukwekkende oogst realiseren. Onbezorgd tuinieren dus en vooral lekker buiten bezig zijn zonder zorgen over de juiste planning en timing. 

Een moestuinseizoen lang worden cursisten aan de hand genomen en laat ik zien hoe, waar en wanneer de verschillende soorten groenten en fruit het best gezaaid, geplant, verzorgd en geoogst kunnen worden. Ook leren cursisten tijdens de cursus algemene moestuinvaardigheden zoals composteren, verschillende soorten onkruid aanpakken, manieren van grondbewerking en het vruchtbaar maken én houden van de bodem. Verder wordt ingegaan op moestuinbegrippen zoals wisselteelt en het opstellen van een teeltplan. Ook wordt het optimaal bewaren en conserveren van de eigen oogst besproken tijdens de cursus. 

Was het leuk om te maken? 
Zéker. Elk vrij uurtje heb ik er in gestoken. ’s Avonds laat, ’s ochtends vroeg, weekenden en vakanties. En waarom? Omdat het zo ontzettend gaaf was om te bedenken, te maken en uiteindelijk te lanceren. Ook wel een beetje eng. Ik droomde er ’s nachts over en heb meerdere keren overwogen om de handdoek in de ring te gooien. 

Maar ik heb mijn twijfels aan de kant geschoven en de cursus afgemaakt. En toen de eerste inschrijvingen een feit waren, kon ik mijn geluk niet op. Niet om het extra geld, oh nee. Wel omdat het me gelukt was: mijn eerste online cursus stónd er gewoon. 

Was het moeilijk om te maken? 
Het moeilijkste was ik dat mezelf zo vaak tegenkwam. Ik wil mijn kennis en vaardigheden graag delen met de wereld maar tegelijkertijd vroeg ik me vaak genoeg af: wat stel ik nou eigenlijk voor? Wat mij nog het meeste tegenhield bij het najagen van mijn dromen, waren mijn eigen twijfels en gedachten. Herken je je hierin? 


Wat is je plan verder? 
Dit jaar zal ik nog veel bezig zijn met het verbeteren van de cursus en het verwerken van feedback van cursisten. Ook staat het moestuinseizoen voor de deur en zal ik regelmatig in onze eigen moestuin te vinden zijn. 

Tegelijkertijd droom ik er al van om anderen te helpen bij het opzetten van hun online cursus. Want ik geloof dat iedereen talenten en potentie heeft en dat veel mensen (vooral vrouwen!) zich, net als ik, onterecht laten tegenhouden door hun eigen twijfels. Maar twijfelen geeft iets kleins vaak een grote schaduw. 

Dus heb jij een idee voor een online cursus, workshop of programma? Er zijn ongetwijfeld mensen die hunkeren naar jouw expertise en ervaring, op welk gebied dan ook. Kom uit de schaduw, je verdient het om in het licht te staan! 

En wil je eens van gedachten wisselen? Het lijkt me ontzettend leuk om met je mee te denken! Stuur me gerust een mailtje op info@moestuincursus.nl